ديگر محمد بن الحسين بن ابى الخطاب روايت مىكند از محمد بن حسن الحضرمى ، و او از محمد بن بهلول ابو سلم عبدى ، و او روايت مىكند از ابى عبد اللّه عليه السّلام كه او فرمودند : خاك قم پاكيزه و مقدس است و اهل قم از مااند و ما از ايشانيم ، و چون يكى از ايشان مضطر و عاجز و به بلائى مبتلا شده باشند ، حق سبحانه و تعالى را بخواند ، البته او را اجابت كند . و پيش از ايشان هيچ طايفه و اهل شهرى را اين كرامت و فضيلت نبوده است ، هيچ جبارى و گردن كشى و ستمگرى بديشان قصد بدى نكند كه حق سبحانه و تعالى او را به آتش جهنم بسوزاند . و ايضا به اسانيد از امام ابى عبد اللّه الصادق عليه السّلام روايت است كه او فرمود : شهر قم شهر ما و شهر شيعت ما است ، شهرى است پاكيزه و مقدسه و مطهره و ولايت و دوستى ما و اهل البيت ما را قبول كرده است ، هيچ جبارى و ظالمى و سركشى بديشان قصد بد نكند و بديشان بد نخواهد كه حق سبحانه و تعالى بر او به تعجيل عقوبت فرمايد ، مادام كه با برادران خود خيانت نورزند ! چون ايشان خيانت كنند در حق يكديگر و آن را شعار و دثار خود سازند حق سبحانه و تعالى جباران و گردنكشان را بر ايشان مسلط گرداند . بعد از آن فرمود كه اهل قم انصار و ياوران قائم ما عليه السّلام‌اند و رعايت‌كنندگان حقوق ما ، پس سر مبارك به سوى آسمان كرد و فرمود : اللهم اعصمهم من كل فتنة و نجهّم من كل هلكة ( يعنى : خداوندا ! پاكا ! منزها ! اهل قم را از هر فتنه و بلا نگاه دار و ايشان را از هلاك رستگارى ده و برهان . ) « 1 » مؤلف گويد : صدق فرمايش امام عليه السّلام ظاهر شده است ، زيرا سابقا از تاريخ قم نقل شد كه عرب مادامى كه در قم متحد و متفق بودند دشمن به ايشان كارى نتوانست كرد و چون با هم اختلاف و خيانت نمودند و يكديگر را در مقابل دشمن خذلان كردند ، دشمن بر آنها مسلط شد ، پس بعضى از آنها جلاء وطن نمودند و بعضى بدرقه كاروان مىشدند . « و از سعيد « 2 » بن عبد اللّه بن ابى خلف - اشعرى - روايت است كه او گفت : حديث كرد مرا حسن بن محمد بن سعد از حسن بن على خزاعى و او از عبد اللّه سنان ، و او از ابى عبد اللّه عليه السّلام كه از وى سئوال كردند و گفتند : يا ابا عبد اللّه ! چون حق سبحانه و تعالى اين امر و فرمان باشمارد كند يعنى چون قائم آل محمد صل اللّه عليه و آله ظهور كند ، اهل جبال كجا باشند كه ما در بعضى از روايات خوانده‌ايم و شنيده‌ايم كه بعضى از شهرهاى جبل را خسف و

--> ( 1 ) - تاريخ قم ، ص 91 . ( 2 ) - سعد ( د )